Światowy Dzień Fizjoterapii - 2012

7 września to Światowy Dzień Fizjoterapii
który dzięki Stowarzyszeniu Fizjoterapia Polska obchodzony był po raz pierwszy w Polsce, m.in. w formie konferencji "Fizjoterapia - Lepsze Życie" na którą zaproszeni zostali zarówno przedstawiciele stowarzyszeń pacjentów, a wśród nich również MSOzChP, jak i przedstawiciele instytucji państwowych m.in. Ministerstwa Zdrowia, ZUSu, NFZu, Rzecznik Praw Pacjenta, Rzecznik Praw Obywatelskich, Krajowy Konsultant ds Fizjoterapii. 

Przedstawiciele stowarzyszeń pacjentów omówili sytuację osób z różnymi chorobami. Prezes naszego Stowarzyszenia przedstawił sytuację osób dotkniętych chP oraz główne problemy jakie na co dzień spotykają osoby chore i ich rodziny m.in. trudności z dostępem do rehabilitacji, z brakiem wystarczającej liczby osób specjalizujących się w pomocy chorym z chorobą Parkinsona. 

Okazuje się, że mimo dużego postępu w samych technikach fizjoterapii i możliwości obiektywnej ewaluacji terapii, wszyscy potrzebujący, zwłaszcza dotknięci chorobami przewlekłymi, mamy te same trudności z uzyskaniem właściwej fizjoterapii, zarówno co do formy terapii jak i ich długości jej trwania, tak by istotnie jej skutkiem była poprawa komfortu życia chorego.

Mamy nadzieję, że spotkania, właśnie takie jak to, na których osoby „decydenckie” spotykają się z pacjentami, poprawią sytuację osób chorych w naszym kraju.
tekst stanowiska naszego Stowarzyszenia zamieszczamy poniżej

Mazowieckie Stowarzyszenie Osób z Chorobą Parkinsona
  
02-507 Warszawa, ul. Wołoska 137, tel. 22 - 508 18 88, KRS: 0000039369

Warszawa, wrzesień 2012  
Załącznik do materiałów Konferencji " Fizjoterapia - lepsze życie",
07 września 2012, Konstancin-Jeziorna, organizator : Stowarzyszenie Fizjoterapia Polska.


Przyczyna nieuleczalnej choroby, jaką jest choroba Parkinsona (chP) pozostaje nieznana. Natomiast coraz więcej wiadomo jak można opóźniać jej rozwój. Wielu chorym towarzyszy już od 40-50 roku życia aż do śmierci. Jest to więc często okres 30 – 40 lat życia. Wśród wielu objawów chP charakteryzuje się przede wszystkim spowolnieniem ruchów, sztywnieniem ciała, drżeniem, trudnościami w głośnym i wyraźnym mówieniu oraz mikrografią. W zaawansowanym stadium dochodzą jeszcze bóle, pogłębiające się trudności z chodzeniem, głębokie zmęczenie, trudności w samoobsłudze, w wykonywaniu podstawowych czynności jak ubieranie, a nawet jedzenie, podczas gdy umysł jest nadal sprawny. Tak więc, chory staje się coraz mniej samodzielny, zależny od otoczenia; u wielu pojawia się depresja i poczucie bezradności. Niski poziom wiedzy na temat choroby oraz brak wyrozumiałości społeczeństwa wobec ludzi starszych, powodują często niemiłe sytuacje dla dotkniętych chorobą, dlatego też wielu z nich niechętnie wychodzi z domu - a choroba postępuje.

Bardzo ważnym elementem w leczeniu chP jest ciągła i systematyczna rehabilitacja usprawniająca (fizjoterapia). Pozwala ona opóźnić postęp choroby, zarówno jej symptomów motorycznych (przede wszystkim spowolnienie ruchowe) jak i niemotorycznych (poczucie osamotnienia i rezygnacji, demencja, itp.). Fizjoterapia w chP to kwestia jakości życia na każdym etapie choroby i powinna być zastosowana u każdego chorego zaraz po diagnozie i kontynuowana w zakresie adekwatnym do aktualnych potrzeb, a nie przypadkowo.

Diagnoza o tym że jesteśmy skazani do końca życia na nieuleczalną chorobę jest ogromnym ciosem dla chorych. Z doświadczeń członków naszego Stowarzyszenia wynika, że podejmując starania o kompleksową opiekę medyczną w publicznej służbie zdrowia nie możemy liczyć na jakiekolwiek przywileje i ułatwienia w leczeniu tej podstępnej choroby. Zadziwiająco rzadko lekarze kierują chorych do fizjoterapeutów, co świadczy o braku przekonania (wiedzy?) o skuteczności takiej terapii. Kolejnym problemem jest to, że większość fizjoterapeutów ma niewielkie doświadczenie w terapii osób z chP czy też jest szkolonych w tym kierunku. Z punktu widzenia chorego i jego opiekunów cały system służby zdrowia to istna droga przeszkód i niedorzeczności w podziale usług medycznych, gdzie ciągle dominuje przypadkowość w ustaleniu przyznanych zabiegów, form terapii. Dlaczego, dożywotnie chory musi udowadniać, ze fizjoterapia poprawia komfort życia, ułatwia pokonywanie kłopotów z chodem, równowagą i zmianą pozycji w czasie chodu czy też spoczynku.


Systematyczna fizjoterapia
sprawia, że czynności funkcjonalne ulęgają poprawie, redukując znacznie ilość upadków i odniesionych obrażeń. Dzięki temu chorzy mogą być dłużej osobami samodzielnymi w wielu aspektach codziennego życia, które nie będą wymagać stałej opieki otoczenia. Ponadto, co również ważne, pozwolą ograniczyć ilość stosowanych leków, które oprócz działania terapeutycznego wywołują niestety niekorzystne tzw. "skutki uboczne”.

W związku z powyższym uważamy, że pacjent z chP powinien być na stałe wpisany - w prosty i czytelny sposób - w korzystanie z usług fizjoterapii objętych finansowaniem przez NFZ. 

Prezes MSOzChP
Leszek Dobrowolski



<<< Powrót
©2017 Mazowieckie Stowarzyszenie Osób z Chorobą Parkinsona        powered by ParkinsonFundacja.pl